تویی که رویت را از من برمی گردانی
به چشمانم نگاه کن
اشک هایم هنوز خشک نشده اند
از چه می ترسی ، من گناهت را بخشیده ام
هنوز آنقدر عاشقت هستم که هیچ کینه ای از تو به دل ندارم
تو را به خدا سپرده ام ، نگران نباش نفرینت نمی کنم
برایت دعای خیر می کنم
دوست ندارم تو هم مثل من طعم تلخ تنهایی را حس کنی
به چشمانم نگاه کن و آن ها را به خاطر بسپار
آن ها همیشه نگران تو هستند
نفس می کشم نبودنت را نیستی
هوای بوی تنت را کرده ام
می دانی
پیراهن جدایی ات بدجور به قامتم گشاد است
تو نیستی
آسمان بی معنیست
حتی آسمان پر ستاره
و باران
مثل قطره های عذاب روی سرم می ریزد
تو نیستی
و من چتر می خواهم
هر چیزی که حس عاشقانه و شاعرانه می دهد در چشمانم لباس سیاه پوشیده
خودم را به هزار راه می زنم
به هزار کوچه به هزار در
نکند یاد آغوشت بیافتم
حسادت نکن ....
این که بعد از تو بغل گرفته ام
زانوی غم است
((برای : آشنای دیروز غریبه امروز
از کجا می دونی دیروز آشنا بودی و امروز غریبه؟ شاید برعکس باشه اگه دلت از خودت گرفته پس خیلی بی معرفتی که تو این مدت به فکر دل من نبودی.))
شیشه نازک احساس مرا دست نزن
چندشم می شود از لکه انگشت دروغ
آنکه می گفت که احساس مرا می فهمد
کو کجاست ؟
که احساس مرا مفت فروخت
در بی کسیم برای تو که همه کسم بودی گریه کردم
در حال خندیدن بودم که به یاد خنده های سرد و تلخت گریه کردم
در حین دویدن در کوچه های زندگی بودم که ناگاه به یاد لحظه هایی که بودی و اکنون نیستی
ایستادم و آرام گریه کردم
ولی اکنون می خندم آری می خندم به تمام لحظه های بچه گانه ایی که
به خاطرت اشک هایم را قربانی کردم
یاد عشقی که با حسرت و درد رفت و خاموش شد در دل گور
روی ویرانه های امیدم دست افسونگری شمعی افروخت
مرده ایی چشم پر آتشش را از دل گور بر چشم من دوخت
ناله کردم که ای وای این اوست در دلم از نگاهش هراسی
خنده ای بر لبانش گذر کرد کای هوسران مرا می شناسی
قلبم از فرط اندوه لرزید وای بر من که دیوانه بودم
وای بر من که من کشتم او را وه که با او چه بیگانه بودم
او به من دل سپرد و به جز رنج کی شد از عشق من حاصل او
با غروری که چشم مرا بست پا نهادم به روی دل او
من به او رنج و اندوه دادم من به خاک سیاهش نشاندم
وای بر من خدایا خدایا من به آغوش گورش کشاندم
در سکوت لبم ، ناله پیچید شعله شمع مستانه لرزید
چشم من از دل تیرگی ها قطره اشکی در آن چشم ها دید
همچو طفلی پشیمان دویدم تا که در پایش افتم به خواری
تا بگویم که دیوانه بودم می توانی به من رحمت آری
دامنم شمع را سرنگون کرد چشم ها در سیاهی فرو رفت
ناله کردم مرو،صبر کن ، صب لیکن او رفت و بی گفتگو رفت
وای بر من که دیوانه بودم من به خاک سیاهش نشاندم
وای بر من که من کشتم او را من به آغوش گورش کشاندم
گفتم بمان و نماندی
رفتی
بالای بام آرزوهای من نشستی و پایین نیامدی
گفتم :
نردبانه ترانه تنها سه پله دارد
سکوت و صعود و سقوط
تو صدای مرا نشنیدی
و من
هی بالا رفتم و هی افتادم
تو می دانستی که من از تنهایی و تاریکی می ترسم
ولی فتیله فانوس نگاهت را پایین کشیدی
من بی چراغ دنبال دفترم گشتم
بی چراغ قلمی پیدا کردم
و بی چراغ از تو نوشتم
نوشتم ، نوشتم
حالا همسایه ها با صدای آوازهای من گریه می کنند
دوستانم نام خود را در دفاترم پیدا می کنند
و می خندند
عده ای سر بر کتابم می گذارند و رویا می بینند
اما چه فایده
هیچ کس از من نمی پرسد
بعد از این همه ترانه بی چراغ
چشمهایت به تاریکی عادت کرده اند ؟
همه آمدند خواندند سر تکان دادند و رفتند
حالا
دوباره این من و
این تاریکی و
این از پی کاغذ و قلم گشتن
گفتم بمان و نماندی
اما به راستی
ستاره نیاز و نوازش
اگر خورشید خیال تو
اینجا و در کنار این دل بی درمان نمی ماند
این ترانه ها
در تنگنای تنهایی ام زاده می شدند ؟
گفتمش : دل می خری ؟
پرسید چند؟
گفتمش : دل مال تو، تنها بخند !
خنده کرد و دل زدستانم ربود
تا به خود باز آمدم او رفته بود
دل ز دستش روی خاک افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود......
به گمانم چیزی در وجودم شکست
شاید بغضی به قدمت تمام تنهایی ها
عید همگی مبارک امیدوارم سال خوبی داشته باشید پر از موفقیت و شادی 
دلم هوار هوار تا گریه می خواد دارم به آخر خط می رسم
آهای همسفر با توام
آشنای بغض و غم و سکوت برایم حجله غم برپا میکنی ...
انگار صدای قران می شنوم عکسم را ....
نه می ترسم برایش تجلی غم باشد ....
قرار ما هر پنجشنبه بهشت رضا قطعه گمنام
یادت که نمی رود؟
اگر شبی فانوس ِ نفسهای من خاموش شد ،
اگر به حجله آشنایی ،
در حوالی ِ خیابان خاطره برخوردی
و عده ای به تو گفتند ،
کبوترت در حسرت پر کشیدن پرپر زد !
تو حرفشان را باور نکن !
تمام این سالها کنار ِ من بودی!
کنار دلتنگی ِ دفاترم
در گلدان چینی ِ اتاقم
در دلم...
تو با من نبودی و من با تو بودم
مگر نه که با هم بودن ،
همین علاقه ساده سرودن فاصله است ؟
من هم هر شب ،
شعرهای نو سروده باران و بوسه را
برای تو خواندم
هر شب، شب بخیری به تو گفتم
و جواب ِ تو را ،
از آنسوی سکوت ِ خوابهایم شنیدم !
تازه همین عکس ِ طاقچه نشین ِ تو ،
همصحبت ِ تمام ِ دقایق تنهایی ِ من بود!
فرقی نداشت که فاصله دستهامان
چند فانوس ِ ستاره باشد ،
پس دلواپس ِانزوای این روزهای من نشو ،
اگر به حجله ای خیس
در حوالی ِ خیابان خاطره برخوردی ...
شب ها که در خیابان خلوت خواب
پا به پای غرور و قافیه می روی
مرگ با لباس چین دار بلندش
پای پنجره ی اتاقم می آید
سوت می زند
و منتظر می ماند
قوطی قرص های این قلب بی قرار که سبک تر شد
مرگ هم بر می گردد
می رود سراغ سرایدار پیر همسایه
نه ! عزیز دلم
تازگی بوف کور هدایت را نخوانده ام
اینها که نوشتم حقیقت محض است
باور نمی کنی ، یک شب به کوچه ی دلتنگ ما بکوچ
کنار همان درخت که پر از خاطرات خط خورده است
بایست و تماشا کن
تا ببینی چگونه به دامن دریا و گریه می روم
بس کن ای دل ساده
صفحه صفحه برای که گریه می کنی ؟
کتاب کبود گریه ها را آهسته ببند
گوش کن! درمانده ی درد آلود
از پس پرده های پنجره
صدای سوت می آید
به خودم چرا ،
اما به تو که نمی توانم دروغ بگویم!
می دانم بر نمی گردی!
می دانم که چشمم به راه خنده های تو خواهد خشکید!
می دانم که در تابوت ِ همین ترانه ها خواهم خوابید!
می دانم که خط پایان پرتگاه گریه ها مرگ است!
اما هنوز که زنده ام!
گیرم به زور ِ قرص و قطره و دارو،
ولی زنده ام هنوز!
پس چرا چراغ خوابهایم را خاموش کنم؟
چرا به خودم دروغ نگویم؟
من بودن ِ بی رؤیا را باور نمی کنم!
باید فاتحه کسی را که رؤیا ندارد خواند !
این کارگری،
که دیوارهای ساختمان نیمه کاره کوچه ما را بالا می برد ،
سالها پیش مرده است!
نگو که این همه مرده را نمی بینی !
مرده هایی که راه می روند و نمی رسند ،
حرف می زنند و نمی گویند ،
می خوابند و خواب نمی بینند !
می خواهند مرا هم مرده بینند !
مرا که زنده ام هنوز !
(گیرم به زور قرص و قطره و دارو!)
ولی من تازه به سایه سار سوسن و صنوبر رسیده ام!
تازه غربت صدای فروغ را حس کرده ام!
تازه دوزاری ِ کج و کوله آرزوهایم را
به خورد تلفن ترانه داده ام!
پس کنار خیال تو خواهم ماند!
مگر فاصله من و خاک،
چیزی بیش از چهار انگشت ِ گلایه است،
بعد از سقوط ِ ستاره آنقدر می میرم ،
که دل ِ تمام مردگان این کرانه خنک شود !
ولی هر بار که دستهای تو ،
(یا دستهای دیگری، چه فرقی می کند؟)
ورق های کتاب مرا ورق بزنند،
زنده می شوم
و شانه ام را تکیه گاه گریه می کنم!
اما، از یاد نبر!
در این روزهای نا شاد دوری و درد ،
هیچ شانه ای، تکیه گاه ِ رگبار گریه های من نبود !
هیچ شانه ای...!!!
بی مهری و جفای تو باور نمی کنم
دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این
دیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم
رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید
دیگر چگونه عشق نو را آرزو کنم
دیگر چگونه مستی یک بوسه ی تورا
در این سکوت تلخ و سیه جستجو کنم
یاد آر آن زن،آن زن دیوانه را که خفت
یک شب به روی سینه ی تو مست عشق و ناز
لرزید بر لبان عطش کرده اش هوس
خندید درنگاه گریزنده اش نیاز
لبهای تشنه اش به لبت داغ بوسه زد
افسانه های شوق تورا گفت بانگاه
پیچید همچو شاخه ی پیچک به پیکرت
آن بازوان سوخته در باغ زردماه
هر قصه ای زعشق که خواندی به گوش او
دردل سپرد و هیچ زخاطر نبرده است
دردا دگر چه مانده از آن شب،شب شگفت
آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است
باآن که رفته ای ومرا برده ای ز یاد
می خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت
ای مرد،ای فریب مجسم بیاکه باز
بر سینه ی پر آتش خود می فشارمت
من پذیرفتم شکست خویش را
پندهای عقل دور اندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
می روم شاید فراموشت کنم
با فراموشی هم آغوشت کنم
می روم از رفتنم دل شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش
گر چه تو تنها تر از من می روی
آرزو دارم تو هم عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی بر خوردهای سرد را
بیا به سمت یکی از ستاره ها برویم
تمام مردم این شهر صورتک دارند
به آب و آینه و آفتاب شک دارند
نگفته بودمت اینان تمام سنگی اند
برای آینه ها خواب سنگ می بینند
نگفته بودمت اینان دروغ پردازند
برای آنچه نفهمند قصه می سازند
چه ها کشیدی از اینان که صورتک دارند
به عکس خویش در آینه نیز شک دارند
یه روز تو از اینجا میری می شکنه تنها دل من
نذار بهت عادت کنم جدایــی سختـــــه گل من
تــو کـــه نمی مونی پیشم داغتو رو دلـــــم نــــذار
نذار بهت عادت کنم تا که جدایی سخــت نشه
نهال عشق رو بسوزون تا که یه روز درخت نشه
ما که بهم نمی رسیم حتی توی خواب و خیال
قسمـت مــا یـــکی نــشد حـتــی تـــوی فـنـجون فـال
نمی شه این پله ها رو دو تا یکی کرد و رسید
دیــوار سنگ بینمـون نــمی شـه دیــوار رو نــدیــد
نــــذار بــهـت عــادت کـنــم
نذار بهت عادت کنم
به خدا دست خودم نيست اگر مي رنجم
يا اگر شادي زيباي تو را به غم غربت چشمان خودم مي بندم .
من صبورم اما . . .
چقدر با همه ي عاشقيم محزونم !
و به ياد همه ي خاطره هاي گل سرخ
مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم .
من صبورم اما . . .
بي دليل از قفس کهنه ي شب مي ترسم
بي دليل از همه ي تيرگي تلخ غروب
و چراغي که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . مي ترسم .
من صبورم اما . . .
آه . . . اين بغض گران صبر نمي داند چيست
نمی دانم چقدر زمین برایت کوچک شده بود که راه آسمان را پیش گرفتی.
دلم برایت به اندازه دل گنجشک ها تنگ شده می دانم که خیلی وقت است
سراغت نیامدم اما تو هم بی معرفت شده ای چه چیز در آسمان انقدر سرگرمت
کرده که حتی در رویاهایم یادی از من نمی کنی 3 آبان سالروز آسمانی شدنت
لحظه های جدا بودن از تو را به رخم می کشد.
کاش هنوز هم بودی.....
محله مان به یمن رفتن تو رو سپید شد
لباس اهل خانه را ولی سیاه کرده ای
اما توی ساحل عشق حتی نیست یه رد پامون
من و تو غرق سکوتیم مثل شب های زمستون
مثل مرداب پر حسرت که اسیره تو بیابون
دلتو بده به خورشید باید از غم ها نترسید
عاشق نور و یقین شو بگذر از شب های تردید
عاشقی پر از یقینه رسم عاشقی همینه
دستاتو بذار تو دستم تا بهار زنده بمونه
بذار تو ساحل عشق از ما هم ردی بمونه
میام می شینم بغل یه قبری
یهو دلم از همه چیز سیر می شه
اشکام از این چشا سرازیر می شه
نه می تونم مرگتو باور کنم
نه می تونم دوری تو از بر کنم
دست خودم نیست غم خزونه
می خوام که لااقل دلت بمونه
مونده ازت برام یه یادگاری
گریه و بغض غربت و بی قراری
گفته بودی می خوام برم ولی نه
نگفته بودی منو جا می ذاری
حالا عاشق کی هستی
نمی گم دلت گرفته
می دونم که تنها نیستی
همدمت بودم یه روزی
حالا با دیگری نشستی
نکنه عاشقش نباشی
اون که امروز تو باهاشی
بگو که دلم باهاته
هر جای دنیا که باشی
تو که احساسی نداری
می دونی دلم چه تنگه
کاش منم مثل تو بودم
قلبی که از جنس سنگه
خیابان هارا قدم می زنم
هوای مشهد سرد شدست
گاه وقتی میزند باران،
دل من تنگ است
همه می گویند:
خب،دلت تنگ است
که چه؟؟؟
حال زمانه ی دلتنگیست
همه دلتنگیم
هیچکس شاد نیست
اصلا شادی چیست؟
در کجا می گذراند روزگار؟!
می خندم
خنده ام تلخ است
هیچکس نمی فهمد
هیچکس نمی داند
هیچکس با گلوی من نمی خواند
دل من تنگتر از دلتنگیست
دل من در پی شاخه گلیست
دل من....
سکوت را ترجیح می دهد
هیس.....
م.پژمان(بامداد)
من سردم است ومی دانم که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی
جز چند قطره خون
هیچ چیز بر جای نخواهد ماند
آه من سردم است و انگار هیچ وقت گرم نخواهم شد...
مطمئن بودم یه جایی پیشه تو جاش گذاشته بودم دقیقا یادم بود که داده بودمش به تو بهت زنگ زدم گفتی بیا خونم رو بگرد شایدم پیداش کردی
بلند شدم لباس پوشیدم راه افتادم به طرف خونت راهی که یه عالمه واسم خاطره داشت در زدم اومدی دم در
نگاهت کردم مثل اون وقتا عاشقانه تو هم نگاهم کردی مثل اون وقتا واسه یه لحظه قلبم ریخت واسه یه لحظه تصمیم گرفتم برگردم تصمیم گرفتم بذارم قلبم پیشت بمونه
ولی تو منو بردی تو منو بردی به یه انباری چراغ رو روشن کردی و شروع کردی به بلند بلند خندیدن
و من اونجا مات و مبهوت جلوی در به اون همه قلبی که توی انباری روی هم تلنبار شده بود نگاه می کردم
*******************************************
سلام امروز تولد سها جونم هست آبجی سها تولدت مبارک انشاالله ۱۰۰۰ ساله بشی خیلی دوست دارم عزیزم
شروع می شوم از پشت شیشه نم نم
هنوز گونه ام خیس نیست ـ می فهمم
هنوز نیست،ولی خیس می شود کم کم
همیشه منتظرت هستم وتو آمده ای
تو از چه سمت می آیی که من نمی فهمم
چقدر ساده گرفتیم دیدن هم را
چه بی مقدمه رفتیم تا ته این غم
کمی دوام بیاور که از همه سیرم
کمی دوام بیاور به خاطر من هم
چه حال و روز خرابی ـ کسی نمی فهمد
دلم گرفته به اندازه همه عالم
من از تنهایی اشباعم
لبریزم
غروبی سرد وغمگینم
پاییزم
دلم، دل نییست
دریا نیست
مرداب است
که موجی هم سراغش را نمی گیرد
که نوری هم به رخسارش نمی تابد
نه شوق زیستن دارد
نه می میرد
توای دریامرا درخویش پنهان کن
به موجی
یا مرا امروز مهمان کن
دلم، دل نیست
دریا نیست
مرداب است
مرا چون موج دریایی خروشان کن
توای همسایه درمن زندگی سازی
برایم مثل آغازی
یکی درگوش من انگار می گوید
گلی امروز در مرداب می روید
من از تنهایی اشباعم
لبریزم
غروبی سرد و غمگینم
پاییزم
کلبه عشق...
چون تشنه اي خشكيده لب بر روي مردابم بيا
در حسرت ديدار تو شبها نمي خوابم بيا
گفتم كه بعد از مردنم آبي بريزي بر تنم
من مرده ام باور بكن بي تاب آن آبم بيا
اي از تــو به باغ هر گلــي را رنگي هـر مرغي را ز شوق تـــو آهـنگي
بــا تــو ز انــدوه تــو رمـزي گـفـتــم بر خاست صداي ناله از هر سنگي
دل تو سنگ شد و رفتی
دل من تنگ شد و موندم
باورم نمی شه اما
آره بی تو زنده موندم
ساده ساده شکستم
در به روی خنده بستم
تو اتاق خاطراتم
تا ابد بی تو نشستم
دل من تنهای تنها
گوشه ای پژمرده بی تو
تو کجایی که ببینی
آرزوهام مرده بی تو
تو منو تنها گذاشتی
بی بهونه جا گذاشتی
توی این دنیای بی رحم
بی کس و تنها گذاشتی
سلام اومدم بگم که از چند وقته دیگه یعنی بعد از امتحانات یکی از دوستای گلم سها جون هم می خواد بیاد و با من تو این وب بنویسه از این به بعد پرکارتر می شیم تند تند آپ می کنیم تا اون موقع بای
غروبا میون هفته بر سر یه قبر عاشق
یه جوون میاد می ذاره گلای سرخ شقایق
بی صدا می شکنه بغضش روی سنگ قبر دلدار
اشک می ریزه از دو چشمش مثه بارون وقت دیدار
زیر لب با گریه می گه مهربونم بی وفایی
رفتی و نیستی بدونی چه جگر سوز جدایی
آخه من تورو می خواستم اون نجیب و خوب و پاک
اون صدای مهربونو نه صدای سرد خاک
تویی که نگاه پاکت مرحم زخم دلم بود
دیدنت حتی یه لحظه راه حل مشکلم بود
تو که ریشه کردی با من توی خاک و بی قراری
تو که گفتی با جدایی هیچ میونه ای نداری
پس چرا تنهام گذاشتی توی این فصل سیاهی
تو عزیزترینی اما یه رفیق نیمه راهی
داغ رفتنت عزیزم خط کشید رو بودن من
رفتی و دیگه چه فایده ناله و ضجه و شیون
تو سفر کردی به خورشید رفتی اونور دقایق
منو جا گذاشتی این جا با دلی خسته و عاشق
نمی خوام بی تو بمونم زندگی بی تو حرومه
تو که پیشه من نباشی همه چیز برام تمومه
عاشق خسته و تنها سر گذاشت رو خاک نمناک
گفت جگر گوشه عشق و دادمش دست توای خاک
نذاری تنها بمونه همدم چشم سیاش باش
شونه کن موهاشو آروم شبا قصه گو براش باش
و غروب با اون غرورش نتونست دووم بیاره
پا کشید از آسمونو جاشو داد به یه ستاره
اون جوون داغ دیده با دلی شکسته از غم
بوسه زد رو خاک یارو دور شد آهسته و کم کم
ولی چند قدم که دور شد دوباره گریه رو سر داد
روشو برگردوندو داد زد به خدا نمی ری از یاد
سلام سلام سلام صد تا سلام
چه خبره؟ تولد منه وای پس کو کادوهاش
نمی دونم باید خوشحال باشم یا ناراحت ما هم رفتیم تو جمع ۱۸ ساله ها میگن نوجوونی تموم میشه باشه خداحافظ نوجوونی می خواستم یه اپ خوب بذارم اما دیشب یه ضدحال بزرگ تق خورد تو سرم همه آرزوهام بر باد رفت ما که هیچی از این ۱۸ سال نفهمیدیم وای فیلم هندی شد بی خیل تولدو عشقه داداش علیرضا عزیزم مرسی از اس ام اس قشنگ وتلفنت مرسی که به یادم بودی ببخشید اگه اپ خوبی نبود راستی شاید این اپ آخر باشه واسه همون ضدحالی که گفتم
اینم موزیک حالا نوبت رقصه همه بیان وسط بعد کادو مرسی که همه اومدید
اینم از کیک به همه میرسه
خوب از اینجا دعوتتون میکنم به وب داداش علیرضای گلم که واسه تولدم اپ کرده مرسی داداشی همه برید ببینید آدرسشم که بلدید
با صد تا آسمون پر از گلای سرخ و میخک
با صد تا دریا پر عشق و اشتیاق و پولک
یه قلب عاشق با یه حس بی قرار و کوچک
فقط می خواد بهت بگه تولدت مبارک
امروز تولد بهترین داداشه دنیاست داداش علی رضا جونم
تولدت مبارک انشاالله تولد ۱۰۰۰ سالگیت عزیزم
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
اردیبهشت 1391
اسفند 1390
دی 1390
شهریور 1390
مرداد 1390
خرداد 1390
فروردین 1390
اسفند 1389
بهمن 1389
دی 1389
آبان 1389
مهر 1389
مرداد 1389
اردیبهشت 1389
بهمن 1388
آبان 1388
مرداد 1388
خرداد 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
شهریور 1387
اردیبهشت 1387
بهمن 1386
آبان 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
دوستان
عشق_کینه
بهونه ای برای نوشتن
خواندنی های فرستادنی(مجتبی)
مری امراه
دل شکسته
برای تو ای نازنینم خواهم ماند
غروب دریا
عاشق تنهایی
topolak
نیلوفرانه
پسر سایه ها
چشم های منتظر
######داستان######
عشقولانه ها
بچه هایی از دیار چهارمحال بختیاری
تنها ترین وحید دنیا
سکوت باران
دل پر امید
**ناشناس**
ღ♥ღ لذت اولین بوسه ღ♥ღ
عشقولانه (میثم)
متین موزیک
صدای سکوت(یاقوت عشق)
رد پا
مرز دیوانگی (پروین جونم)
عشق خاموش (پروین جونم)
ترنم عشق (یاسی جون)
شاپرک
درخت سبز
آزاد شهری
عشق
سروناز شیراز
زندگی کاغذی
نا گفته های یک با احساس
گمشده لب دریا
صفای اشک وفای غم
hooman hunter (داداشی جونم)
تنهای خاموش
ستاره سهیل
پسرک تنها
نیستی ببینی شب عاشقونست(داداش بهزاد)
سامی مانکن
صدای اشک
با یه نگاه...
نفرت
عشقت زیباست
وق وق های سگ ولگرد
دنیای من
دخترک مجنون
وبلاگ اختصاصی نانسی عجرم(اسماعیل--تنها)
<<شرط میبندم تو هم باور نداری!>>
رهگذر تقدیر
****پرنده عشق****
خانه عاشقانه
پشت من كوهه،نمي ترسم،نمي افتم،نمي بازم
طلایه های خورشید
آرشام
مریخی
دریای طوفانی
همه چيز درباره جسي مك كارتني
كافرمسلمان
z پسرا(داداشی بهنام)
دختر جهنمي
-`♥´-‿✘⁀Z Ξ Ð⁀✘‿-`♥´-
خنده تلخ آدما همیشه از روی دلخوشی نیست
شکلات تلخ
از خدا می خوام من بدون تو زنده نباشم
دختر رویایی
عشق تلخ
دل نوشته ها(میثم)
سرگرمی
تنهایی بی تو
love
یخ فروش جهنم
@عاشقتم خدا جونم@
18esfand
M0ZHGAN